Društvo

Zavjetna pljuvačka otcjepljenja

Maj 16, 2026 0 Komentara

(15 riječi)

Piše: Dušan Ičević

 

Predsjednik Srbije Aleksandar Vučić rekao je danas da je dobio poziv da učestvuje na "glamuroznoj proslavi" 20. godišnjice nezavisnosti Crne Gore. Smisao: “slavi se otcjepljenje od Srbije”.(Vučić rekao da neće na "glamurouznu proslavu" u Crnoj Gori: Bilo bi me sramota, pljunuo bih sebi svom narodu u lice, Vijesti, 14.05.2026)

Uzvraćam:

Neznavene i nepoštene osobe govore neistine. Crna Gora se nije otcijepila, nego je Srbija Podgoričkom skupštinom 1918. godine ukinula nezavisnu Crnu Goru, i  pripojila je sebi.

Crna Gora slavi svoju nezavisnost, koju je istovremeno podarila Srbiji.

Na Vučićevu bedastoću „mudro” šute predsjednik Države Jakov Milatović i predsjednik Vlade Milojlo Spajić. Predsjednik Skupštine četničko vojvoda Andrija Mandić, pokoran je predsjedniku svih Srba.

Ranije zapisano, povremeno ponovljeno:

„Sve se mijenja, samo ostaje žudnja Srba za srpskim državama. Započeto: Garašaninovo Načertanije 1844. priljubljuje sve srpske zemlje Srbiji. Zapisano, skorašnje: Pismo Vučiću od Srba iz Crne Gore: Pomagajte, nestaćemo! ( Sputnik SrbijaĆIR 16. O7. 2018) Najnoviji je zov upomoć „ugroženih i potlačenih Srba” u Crnoj Gori da se šalju pare i nestanu granice između Crne Gore, Republike Srpske i Srbije. Srpske organizacije iz Crne Gore traže 'pomoć' od Vučića. (Radio Slobodna Evropa, 13. maj/svibanj, 2022.) „

Nastavljeno:

 „Kolika je žudnja za svojom/ svojim državama pokazuje se što se uporno tvrdilo da su Crna Gora i Srbija dvije srpske države. U nastupu ratova u bivšoj Jugoslaviji najavljene su i osnivane, makar privremeno, brojne srpske države/državice. U svima vidi simboliku Ujedinjenoga Srpstva. (Radoš Ljušić, Srbijanski Crnogorci, NIN, Beograd, 28. februar 1992, str. 17)

Podsjetiću da su u pregovorima u Rambujeu februara 1999. godine srpski predstavnici odbili predlog da Kosovo ima veću autonomiju u okviru Srbije. Nakon toga, u razgovorima u martu, Milošević je odbio predlog Ričarda Holbruka da Kosovo dobije natrag svoju autonomiju, da se OVK razoruža, a mirovne snage  i NATO rasporede na KIM. Uslijedilo je  NATO bombardovanje, koje je trajalo od 24. marta do 11- juna 1999. godine.   

Poučna je i bitna za pamćenje a ne za samozaborav, da je svojevremeno odbijen Plan Z-4 koji je davao značajna prava Srbima u Hrvatskoj.

Plan Z-4 (skraćeno od Zagreb 4) naziv je mirovnoga sporazuma koji je predložen radi okončanja rata u Hrvatskoj i reintegracije samoproglašene Republike Srpske Krajine u Republiku Hrvatsku. Plan je odbijen zbog Kosova.

Crna Gora u državi SHS i Kraljevini Jugoslaviji nije postojala Pretvorena je u teritoriju: jednu od 33 oblasti veličine sreza, ili jednu od devet banovinanazvanu zetska banovina, sa proširenje na Kosovo i Metohiju i u primorju do Stona.“

„Budimo spremni da ne dozvolimo da opkole, sabiju i potru sve crnogorsko. Upravo onim što je pravo crnogorsko može se odoljeti i samosvojno živjeti. Manimo se srpskih krivotvorina, svejedno koliko bile lažne, otužne i neumoljive. Činimo svoje...

Da bi moglo da se nanovo uspostavi vlast koja bi ostvarivala ustavna načela i nove potrebe demokratskoga razvoja potrebno je mnogo više volje, pregalaštva, sposobnosti  i mudrosti.

Crnogorci traju dok se samosvjesno trude i bore za sopstvene potrebe i vrijednosti. Opstali su, iako malobrojni, između dvije velike evropske imperije, neprekidnom borbom i ratovima za slobodu i nezavisnost. U novim vremenima globalizacije, tehnizacije, internetizacije opstajaće i razvijati se u svjetskoj zajednici naroda neprekidnim nastojanjem i smislenim djelovanjem da stvaraju nove vrijednosti za sve razvijenije potrebe i kulturno/duhovna dobra za ispunjenje svojih osnovnih osobenosti. (Dušan Ičević, Crnogorska nacija: u izboru, izdavač Autor, Podgorica 2017, str. 15-17)“

         Umećem: Najnovija iskustva sa vladavinom „oslobodilaca“ izabranh po nalozima Mitropolita Crkve Srbije gn Amfilohija pokazuju da je put u Evropsku Uniju popločan neizvjesnosima: Hoće li Crna Gora predvođena četničkim vojvodom Andrijom Mandićem, ili nezavisna suverena demokratska građanska  odista evropska država na temeljima najvrijednijga što je stvoreno za hiljadu godina prve nezavisne države jugoslvenskih naroda Duklje Zete Crne Gore… I zbiljsske demokratije evropskoga iskustva. 

Dušan Ičević

Zavjetna pljuvačka otcjepljenja II

„Prilika je da podsjetim na zbivanja i nastojanja zvanične Srbije da se onemogući ili bar izgubi referendum za nezavisnu Crnu Goru.

Nastavlja se omiljena saoizacija država u kojima žive Srbi. Povodom ponovljenih predloga (uoči referenduma o crnogorskoj nezavisnosti 2006. godine) da se Crna Gora SAOizuje, poslao sam listu  Politika tekst, napisan 16. februara 2006. godine, naslovljen   Nova srpska država,  koji nije objavila. Dajem ga u cjelosti: 

„Srbi su vjerovatno najdržavotvorniji narod na svijetu. U jednome trenutku u bivšoj Jugoslaviji u raspadu figuriralo je desetak srpskih država, državica, srpskih krajina, srpskih autonomnih oblasti (SAO): Srbija, Crna Gora (koja se računala da je srpska država), tri-četiri u Bosni i Hercegovini, tri u Hrvatskoj, dvije u Makedoniji... Osnovna namjera u ratovima za teritorije, u kojima „Srbija nije učestvovala”,  bila je da se objedine „sve srpske zemlje”. „Mudrom politikom” srpskih vlastodržaca, sve se svelo na jednu, Srbiju, koja neće da bude nezavisna, i jednu, Republiku Srpsku, koja je u sastavu Bosne i Hercegovine. (Ljušić)

Kada ustreba, pravi se nova srpska država. G. Tomislav Nikolić, zamjenik predsjednika Radikalne stranke (dr Vojislava Šešelja), prijeti da će Srbi tražiti svoju posebnu državu unutar Crne Gore, ako bi se ona osamostalila glasovima manje od 50 odsto + 1 upisanih birača (uslov koji je postavio premijer Srbije dr Vojislav Koštunica). Domišljati zvaničnik radikala samo nastavlja kombinatoriku nastajanja srpskih državica svuda gdje „Srbi čine većinu”.

Nikolićevi prethodnici za stvaranje srpskih državica, pored navedenih desetak, jesu i plemenske skupštine po Crnoj Gori, koji su izvodile plemensku saozicaju Crne Gore. Podjela Crne Gore je najčešće vršena po „srpskim” rubovima, koji bi se pripojili Srbiji, ili bi se ”srpske oblasti” ujedinile naspram „ostatka” Crne Gore.  Kroz Boku Kotorsku bi se probio izlaz na more za Srbiju. Za ostvarenje „svetoga” cilja stvarane su vojne (Sedmi bataljon), paravojne, partijske, dobrovoljačke jedinice itd; prijetilo se silom i odmazdom, ako se Crna Gora „otcepi”.

Odnekuda je i Zoran Žižić, predsjednik Pokreta za evropsku državnu zajednicu Srbija i Crna Gora, preko  Junge velta,  poručio da je moguće otcjepljenja dijela Crne Gore ako ona postane nezavisna. „U mnogim regionima severne Crne Gore već se diskutuje o referendumu koji bi se u tom slučaju održao i na kojem bi se odlučilo o priključenju Srbiji”. (Žižić: U nekim regionima se diskutuje o priključenju Srbiji, Danas, Beograd 27. januar 2006, str. 5 Najnovije, osvanuli su grafiti sa porukom: Berane srpska samostalna oblast.

Prisjetio se možda da je trojka koju je Pašić poslao sa zadatkom da organizuje Podgoričku skupštinu, najprije beranski i andrijevički okrug, naravno svojevoljno, prisajedinila Srbiji.

Nova najavljena srpska država znači da Crna Gora više nije srpska zemlja, nego je samo dio, srpski komad zemlje, koji se otkida od Crne Gore.

Kako se kani izvesti najavljena namjera? Odlukom Vijeća narodnih (plemenskih) skupština, referendumom, ili silom? Uči li g. Toma i od KiM Albanaca kako se pravi nova nezavisna država?

Hoće li g. Nikolić zavesti i vrstu okupacije Crne Gore, kako se dovija za Kosovo. Zar nije bilo dovoljno što je na kraju Prvoga svjetskoga rata 1918. godine srpska vojska, pod zaštitom savezničke vojske, „oslobodila” Crnu Goru od austro-ugarskih jedinica, koje su već bile napustile Crnu Goru. Zapravo je okupirala drugu državu, zavela tuđi režim vlasti. Radikalski vođa Nikola Pašić, predsednik Kraljevske vlade Srbije, uputio je, zajedno sa srpskom vojskom, povjerljive ljude sa uputstvima i novcem (koji je i kasnije obilato pristizao) da organizuju nelegalnu, nelegitimnu i protivustavnu skupštinu koja će zbaciti dinastiju Petrovića, u korist dinastije Karađorđevića, i pripojiti Crnu Goru Srbiji. 

Otada srpski vlastodršci svim sredstvima sprečavaju da se Crna Gora osamostali.

Priziva li g. Nikolić bojne trube za novi izgubljeni rat?

Zar nije bilo dosta ratovanja?

Dokle će grobari da „usrećuju” srpski narod?”

Srbija je u istoriji, još od Garašaninovoga Načertanija 1844, godine radije žuđela da priljubi sve srpske zemlje ili stvara tzv. zajedničku državu u kojoj će biti obuhvaćeni svi Srbi, svejedno kako se zvala: Velika Srbija ili Jugoslavija.

Ni u raspadu SFRJ, Srbija nije htjela da obnovi svoju državnost, nego je sa Crnom Gorom stvorila Saveznu Republiku Jugoslaviju. Poznato je da je na Konferenciji o Jugoslaviji, koju je organizovala Evropska Zajednica, u oktobru 1991. godine, Crna Gora  prvobitno prihvatila prijedlog lorda Karingtona da bude (kako su učinile Slovenija, Hrvatska, Bosna i Hercegovina i Makedonija) suverena i nezavisna republika sa međunarodnim subjektivitetom. Samo je Srbija, Slobodan Milošević, odbila da potpiše Haški (kakva ironija sudbine da upravo u Hagu završi svoj život) dokument i ponovo postane nezavisna država. Crnogorski predstavnik Momir Bulatović, nazvan Momir Haški, potpisao je dokument za nezavisnost Crne Gore, pa pod žestokim pritiskom, proglašen za izdajnika svekolikoga Srpstva i rušitelja Jugoslavije, i pod fizičkom prinudom i prijetnjom Srbije – otpisao. „Mladi, lijepi i pametni“, koji su tek bili zavladali Crnom Gorom nakon „antibirokratske revolucije“, nijesu imali dovoljno životnoga iskustva, političke zrelosti,  državničke mudrosti, i osobne hrabrosti da istraju na prvobitnoj odluci. Možda su bili rizici da se u Crnoj Gori izazove građanski rat, ali je bilo sudbonosno da se privoli srpskome projektu za početak zajedničke a ubrzo jedine ujedinjene velike ili kako bi se zvala: Srbije. Tako se održala prividna Jugoslavija, koja je gubila sva obilježja države u zajedničkome interesu.

Protivnici Jugoslavije i pobornici nezavisne Srbije su često iste ličnosti, mada ne u isto vrijeme, ali s istim ciljem: Svi Srbi u jednoj državi. Svejedno kakve predznake imala, Jugoslavija se otpisivala u svakome obliku, ili se privremeno prihvatala ako ispunjuje srpske interese. Ređale su se: Prva, Druga, Treća… Četvrta Jugoslavija. Imenuje se Versajska (1918), Jajčana (1943), Žabljačka (1992), koja je u poruzi nazivana i Treća i po Jugoslavija, ili Krnjača. Ona se pripodobljavala i probitačnostima političkih partijskih lidera.

Crna Gora je nakratko bila u dvočlanoj federaciji sa Srbijom, u Saveznoj Republici Jugoslaviji, pa u Državnoj Zajednici Srbija i Crna Gora.

Konačno se raspršuje svaki san o velikoj/Velikoj Srbiji, začet Garašaninovim  Načertanijem  iz 1844. godine.

Suočila se sa istorijskom zbiljom da pregovorima a ne ratovima i iznudama, uspostavlja nove odnose sa susjedima...                                           

Moglo bi se pouzdano dokazivati, makar uz prigovor šta bi bilo da je bilo, da bi Srbija da je postala nezavisna, kada i druge federalne jedinice bivše SFR Jugoslavije, imala mnoge pogodnosti uređenoga i razvijenoga demokratskoga društva. Ne bi bilo:

ratova, ogromnih ljudskih žrtava i materijalnih šteta,

sankcija međunarodne zajednice, totalne ekonomske blokade,

skoro potpuno urušene ekonomija, propalih brojnih preduzeća, masovne nezaposlenosti, svjetske inflacije, velikoga priliva izbjeglica, siromaštva i bijede stanovništva.

Svojim suverenitetom, međunarodnim priznanjem, članstvom u Ujedinjenim nacijama i u svim međunarodnim organizacijama, u Međunarodnom monetarnom fondu, Svjetskoj banci, Svjetskoj trgovinskoj organizaciji itd. postala bi ravnopravni partner u međunarodnim odnosima, u pregovorima o sukcesiji, o nasljedstvu SFRJ.

Ne bi bilo priče o naknadi ratne štete BiH, Hrvatskoj itd.

Vjerovatno bi već bila primljena u Evropsku Uniju.

Nezavisna Srbija bi bila pouzdani zaštitnik i priznati pregovarač o statusu i pravima Srba u Hrvatskoj, Bosni i Hercegovini. Povoljnija bi bila rešenja za Srbe u Hrvatskoj da je prihvaćen Plan Z-4, nego što je masovni izgon iz Hrvatske nakon vojnih operacija  B l j e s a k   i   O l u j a. Napominjem da je Plan Z-4 odbijen zato što je predviđao isti status za Albance na Kosovu.

Sa takođe nezavisnom Crnom Gorom mogli su da se dogovorno uspostave realni odnosi i mogući savez država u zajedničkom interesu.

Ne bi bilo NATOvanja, i novih velikih materijalnih gubitaka, ljudskih žrtava i zagađivanja, „kolateralnih” šteta. 

Rješenje Kosovskoga problema bi vjerovatno bila pretežno stvar pregovora Srba i Albanaca, uz posredovanje odgovarajućih međunarodnih subjekata, prije svega Ujedinjenih nacija, Evropske Unije, OEBS-a itd. Izglednija bi bila mogućnost da se u preuređenju državnoga ustrojstva Srbije ispuni sadašnja krilatica: Više od autonomije, manje od nezavisnosti, i sa mnogo većom autonomijom Vojvodine.

Pogrešnom politikom Srbija se sve više svodi na Užu Srbiju (UžaS).

U stvarnim mirnodopskim uslovima Srbija je mogla da se ubrzano razvija, koristi sredstva međunarodnih finansijskih institucija, obimnija strana ulaganja.

Mogle su da se izvrše temeljne ekonomske i društvene reforme, ostvaruje stvarna višepartiska demokratija, a ne autokratija i partokratija, ispunjava vladavina prava, obezbjeđuju ljudske slobode i prava, jednakost građana, suzbijaju kriminal, korupcija i mito. Izbjegle bi se sankcije međunarodne zajednice, totalna ekonomska blokada. Da je zvanična Srbija bila spremna za pregovore, izlišno bi bilo NATO bombardovanje, nova razaranja i ljudske žrtve (Navedeno mišljenje sam izložio  u  D a n a s u  (Ulaznica preko šaltera, 16. mart 2001, str. 6, i Zamke “velike ponude”, Nedeljni dodatak, 17-18. mart 2001, str. 7) i u mojoj raspravi  S a v e z n a   d r ž a v a   i   s a v e z   d r ž a v a  (Odnosi Srbije i Crne Gore), isto, str. 124)

Za trenutak je izgledalo da se teritorijalni prohtjevi zamjenjuju kulturnim prostorom, ali se ubrzo vratilo u nezamjenjivu konačnicu: Svi Srbi u jednoj državi, što ispunjava Srpski svet.

Pregovori Beograda i Prištine se nastavljaju, još sa neizvjesnim ishodom. Izgleda da se odustalo od promjena granica. Nepomirljivo je nezavisno Kosovo i ustavna odredba Srbije da su Kosovo i Metohija u sastavu Republike Srbije. Pokušava se da se izvrda konačno nezavisno Kosovo.

Putinova agresija na Ukrajinu sa namjerom da se Rusiji pripoje Donbas i Lugansk potvrđuje pravo Kosova.

U velikoj je hitnji Aleksandar Vučić kome će se privoljeti Carstvu: Srbija na Istoku ili Srbija na Zapadu...“ ( Navedeno mišljenje sam objavio u  D a n a s u  (Ulaznica preko šaltera, 16. mart 2001, str. 6, i Zamke “velike ponude”, Nedeljni dodatak, 17-18. mart 2001, str. 7) i u mojoj raspravi  S a v e z n a   d r ž a v a   i   s a v e z   d r ž a v a  (Odnosi Srbije i Crne Gore), isto, str. 124)”

Završno, za sada: Najradije  se privoljeva  Sebi...