Upravo su Ruska i Srpska pravoslavna crkva tipični primjeri da su crkve sa svojom infrastrukturom moćna platforma za političku ekspanziju i uticaj na susjede, sa svojim negiranjima ukrajinskog, makedonskog i crnogorskog identiteta koji su se dešavali i još uvijek dešavaju sa malim promjenama.

Vlast oko DPS-a se śetila najmanje deset godina kasno da je Crkva Srbije grobar autentične Crne Gore, njenog identitetskog habitusa, njene proevropske i proatlanske bezbjednosne orjentacije, njenog pripadanja civilizovanom i uređenom svijetu. U međuvremenu se laž u tolikoj mjeri raširila po Crnoj Gori, njena se istorija poistovjetila sa bajkama iz kuhinje Patrijaršije Srbije, naprasno se upisuje Sv. Petar Cetinjski i zacrvenjuje Sv. Vasilije u kalendaru, kreči se i moleriše iz sve snage.

Svetac je postao u crnogorskom narodu, nije kao svetac prepoznat ni u Hercegovini ni u Srbiji, već prvo u Crnoj Gori, i ne zove se Sveti Vasilije Hercegovački, ili Tvrdoški, ili Mrkonjićki, ili Srpski, već - Ostroški. Isto tako, na primjer, Sv. Leopolda Mandića niko u Herceg Novom nije prepoznao kao sveca, već je njegov kult nastao kod Italijana u Padovi. Kult Sv. Vasilija se preko crnogorskog naroda raširio dalje, on je crnogorski svetac.