Upravo su Ruska i Srpska pravoslavna crkva tipični primjeri da su crkve sa svojom infrastrukturom moćna platforma za političku ekspanziju i uticaj na susjede, sa svojim negiranjima ukrajinskog, makedonskog i crnogorskog identiteta koji su se dešavali i još uvijek dešavaju sa malim promjenama.

Vlast oko DPS-a se śetila najmanje deset godina kasno da je Crkva Srbije grobar autentične Crne Gore, njenog identitetskog habitusa, njene proevropske i proatlanske bezbjednosne orjentacije, njenog pripadanja civilizovanom i uređenom svijetu. U međuvremenu se laž u tolikoj mjeri raširila po Crnoj Gori, njena se istorija poistovjetila sa bajkama iz kuhinje Patrijaršije Srbije, naprasno se upisuje Sv. Petar Cetinjski i zacrvenjuje Sv. Vasilije u kalendaru, kreči se i moleriše iz sve snage.