Nekoliko puta sam u proteklim godinama jednu misao znao napisati, pa izbrisati smatrajući da je pretjerana. No, nikada nijesam bio sigurniji nego danas da niko tako iskreno ne mrzi, kao Srbin Crnu Goru. Naravno, mislim na Vučićeve Srbe. Što se Đilasovih, Šolakovih, Jeremićevih ili Jankovićevih Srba tiče, sumnjam da je osjećaj drugačiji, ali je manje uočljiv. Onih par procenata koji predstavljaju neku ''treću'' Srbiju, suviše su malobrojni da bi uticali na opšti utisak. Treba li onda da se čudimo što se laži poput one u udžbeniku istorije za maturante, plasiraju srpskoj djeci?

Ako razmišljamo u skladu sa onim kako nas ubjeđuje Crkva Srbije i njeni poslušnici, za očekivat je da u govoru Petra I nađemo srpske nacionalne ośećaje, zahvalnost srpskom mitropolitu što ga ''sunarodnik'' hirotoniše. Nema ništa od toga. Simo Sarajlija je došao u Crnu Goru 1827. i preko svog učenika izmislio Srbe, to jest srpski narod na teritoriji naše države.

Prije zabrane Crnogorcima da usvajaju djecu iz ruskih sirotišta, Moskva je još od 2013. godine krenula sa zabranom da gej parovi usvajaju djecu jer je homoseksualizam proglašen za kriminalnu propagandu. Čudan je kriterijum Putina oko toga ko je sve nepodoban da vaspitava mališane: on miješa nacije sa seksualnom orijentacijom – što je porazno ne samo sa metodološkog stanovišta, već i sa političkog. No, Putin je policajac, on više razmišlja pendrekom

Propaganda je najjače oružje u istoriji i srpski šovinisti su uspjeli da lažima preplave Crnu Goru, tako da danas u javnosti uglavnom vlada uvjerenje da je postojala saradnja i bliskost između Karađorđa i Petra I, pišu se pseudodokumentarni tj. fantazerski radovi o ''učešću'' crnogorskih plemena u Prvom srpskom ustanku, iako je jedina istina da su samo neki pojedinci sa teritorije naših plemena kao dobrovoljci učestvovali u Karađorđevom ustanku.

Istorijska je bila greška kralja Nikole da u Prvom svjetskom ratu povjeri komandu crnogorskom vojskom srpskim oficirima

Protestna nota crnogorske Vlade od 7./20. marta 1919. godine, protiv zločina srbijanske vojske izvršenih u Crnoj Gori i pismo crnogorskog premijera Jovana S. Plamenca od 7. marta 1919. godine, pukovniku vojske S.A.D. Edvardu M. Hausu, savjetniku američkog Predsjednika Vudro Vilsona i članu delegacije na Mirovnoj Konferenciji u Parizu

''Da se osvete za 'drskost' crnogorskih patriota Srbijanci su preko svojih plaćenika popalili stotinama njihovih kuća, a porodice izbacili na ulicu, ne dozvolivši im da išta iz kuće iznesu. Zatvori su prepuni naših ljudi. Npr. na Cetinju je zatvoreno preko 200. osoba, a u Crmnici, na bašti oko 250. Ovako je i po ostalim krajevima''

Brojni su crnogorski sveštenici koji su kroz istoriju bili oličenje ugleda svešteničkog poziva, odani Crnoj Gori, vjerni njenoj državnoj i nacionalnoj slobodi i koji su prononsirali hrišćansku etiku, kao i ime i autoritet autokefalne Crnogorske crkve. Među njima je i Luka I. Lopičić sa Ceklina

Današnji (kao ni raniji) velikosrpski falsifikatori i klero-nacional-šovinisti i protivnici Crne Gore i očiglednih istorijskih fakata, ponašaju se tako da njima, iz političkih i ideološko-opskurnih razloga, kao i koristoljubnih i posebno negatorskih i asimilatorskih pobuda prema Crnoj Gori, činjenice ništa ne znače

Porfirije Perić je nepoželjni ''bludni sin'' koji, iako žudi za Crnom Gorom i poštovanjem Crnogoraca, nikad ih neće dobiti, već će ostati prezren i označen kao oličenje okupatorske bahatosti i nesojluka. Božović će sa druge strane, zauvijek biti ''persona non grata'', ponižen i prezren, po svaku cijenu će pokušavati da pokupi makar zrnce prividne naklonosti i saosjećanja, koje mu Crna Gora i Crnogorci nikad neće dati